Van de week wilde onze jongste zoon T van vijf niet stoppen met skiën voor de lunch. Hij was heel helder: “Ik wil niet eten, ik heb niet honger. Ik wil nog een keer van de blauwe piste. Ik wil niet, ik hoef niets!” Hij huilde gefrustreerd en niemand was meer lief. Mijn man en ik gingen natuurlijk toch een tafeltje zoeken, want ook wij kunnen helder zijn, en ik nam T naast me. Als ouder denk je al snel…
Een paar weken geleden begon ik aan een nieuw manuscript. Het begon met kriebelen, daarna met eindeloos dagdromen over hoe het kon zijn. Toen ik eenmaal begon met schrijven gingen alle remmen eraf en mocht ik er van mezelf in op gaan. Je voelt hem al aankomen: gisteravond vergeleek ik tegenover mijn zus deze tijd met mijn boek met een spannende nieuwe liefde. Er gaan momenten voorbij dat ik aan niets anders kan denken. Er moeten plotlijnen worden uitgedacht, diepe gesprekken…