Wat leuk dat je wat meer over mij wil weten!

Ik schrijf al van jongs af aan en heb altijd het gevoel dat verhalen via mij hun weg naar buiten vinden, Alsof ik een stem geef aan karakters. Soms verbaast het me waar een verhaal naar toe wil maar tot nu toe heeft het altijd best goed uitgepakt!

Ik ben naast auteur vooral ook moeder van drie zoons, waar ik graag thuis voor wilde zijn. Na mijn studies, werk als taaltrainer en omzwervingen in het buitenland, prijs ik mezelf dan ook gelukkig dat ik de luxe had om bij hen thuis te zijn. Mijn echtgenoot Mark en ik hebben inmiddels was meer balans in het ouderschap gevonden, waardoor ik ook weer meer tijd heb voor het schrijven.

Tot nu toe heb ik vijf boeken geschreven: mijn debuutroman Ego en de thrillers Ken mij niet, Verraderlijk spel, Dodelijke cocktail en Het familieweekend. Ook schreef ik een aantal korte verhalen dat werd gepubliceerd door o.a. Hebban. De donkere kant van de mens beangstigt en fascineert me tegelijkertijd en duiken in de beweegredenen en psychologie achter bepaalde keuzes is dan ook wat ik het liefste doe in mijn schrijven.

Een altijd veranderende wereld vraagt ook van een auteur een andere aanpak dan die ik als klein meisje voor ogen had. Zo droomde ik ervan lekker onzichtbaar te blijven en mijn verhalen min of meer anoniem de wereld in te sturen zonder er ooit meer iets van te horen. Dat leek me geweldig. Inmiddels is het juist nodig om zichtbaar te zijn in een klein taalgebied met veel concurrentie en ben ik erachter gekomen dat contact met lezers en collega’s ook heel veel moois brengt. Er zijn lezers die me al vanaf het begin lezen en steunen en collega’s die hun weg naar echte vriendschappen hebben gevonden. Dat maakt het Boekenbal er in ieder geval een stuk gezelliger op! Kom mij vooral gezellig volgen op de socials – ik ben actief op Facebook, Instagram en Tiktok – als je het leuk vindt om wat meer over mij leven en schrijversavonturen te weten te komen.

Ik sluit af met een persoonlijk stukje dat ik schreef naar aanleiding van op het podium staan op de Crime Compagnie Clubdag waar ik heel bewust voor uit mijn schulp moest kruipen.

Het meisje op de foto rechtsboven had moeite met haar stem vinden in het openbaar en vooral bij vreemden. Als ze zich niet veilig voelde, werkte haar stem haar letterlijk tegen: hij kraakte, haperde en kwam schor en in horten en stoten naar buiten in plaats van helder en duidelijk. Het kostte veel adem en energie. Ze droomde ervan met haar stem mensen te bereiken zonder te praten, zonder zichtbaar te hoeven zijn. Wanneer ze schreef vloeiden de zinnen wél en konden de woorden haar gedachten bijhouden. Dus schreef ze. Toch nam ik dit meisje mee het podium op afgelopen zondag tijdens de Crime Compagnie Clubdag. Om een boek te vieren waarin ik koos voor een hoofdpersoon die niet in staat was te praten wanneer ze zich niet veilig voelde, tijdens haar jeugd en tijdens een heftig familieweekend. In kleine Gwen zit dus een beetje van kleine Nadine.